Bugün etrafımıza baktığımızda birçok sorunun temelinde aslında aynı eksikliği görüyoruz:utanma duygusunun zayıflaması.İnsanlar yanlış yaptığında eskiden yüzü kızarır, mahcup olurdu. Şimdi ise çoğu zaman yanlış yapanın değil, doğruyu söyleyenin utanır hale geldiği bir dönemden geçiyoruz.
Oysa utanma, insanı küçülten bir duygu değildir; tam tersine insanı yücelten bir erdemdir. Utanma duygusu olan kişi başkasının hakkını yemekten çekinir, yalan söylemekten sakınır, haksız kazançtan uzak durur. Çünkü bilir ki yaptığı yanlışın hem vicdanında hem de toplum içinde bir karşılığı vardır.
Ne yazık ki günümüzde çocuklarımız birçok değeri öğrenirken,utanmayı öğretmeyi çoğu zaman ihmal ediyoruz. Onlara başarılı olmayı, güçlü olmayı, kazanmayı anlatıyoruz ama bazen şunu unutuyoruz: İnsan her şeyden önce ahlaklı ve vicdanlı olmalıdır. İşte utanma duygusu da bu ahlakın en önemli temel taşlarından biridir.
Çocuklarımıza küçük yaşta şunu öğretmeliyiz:
Birinin hakkını yemek ayıptır,
Yalan söylemek ayıptır,
Haksızlık yapmak ayıptır,
Kul hakkına girmek ayıptır.
Eğer bir toplumda insanlar yaptıkları yanlışlardan utanmayı bırakırsa,o toplumda birçok sorun normalleşmeye başlar. Ama tam tersine insanlar yanlış yapmaktan utanıyorsa, işte o zaman kötülüklerin önü kendiliğinden kesilir.
Bu yüzden geleceğimizi kurtaracak en önemli erdemlerden biri utanma duygusudur. Çocuklarımıza mutlaka utanmayı öğretelim. Vicdanı olan, yanlış yaptığında yüzü kızaran bir nesil yetiştirebilirsek, inanın ki toplumda utanılacak şeyler de birer birer azalacaktır.
Kısacası;
Utanma duygusu kaybolursa toplum çöker, Utanma duygusu yaşarsa toplum da ayakta kalır.