Ama ne yazık ki, çoğu zaman bu kıymetli anları gereksiz kırgınlıklarla gölgeleriz. Küçük meseleleri büyütür, gururumuzu sevgimizin önüne koyarız. “O bana bunu dedi”, “Ben ona bunu dememeliydim” derken günler geçer, haftalar geçer… Ve bir bakarız ki araya soğukluk girmiş, mesafeler oluşmuş. Oysa hayat bu kadar uzun değil.
Birbirimizi sevmek varken neden kin tutarız? Affetmek varken neden küs kalırız? Kırgınlıkları büyütmek, aslında en çok bize zarar verir. İçimizi kemiren o duygular, zamanla bizi biz olmaktan uzaklaştırır. Sevgi ise tam tersine insanı iyileştirir, huzur verir.
Unutmayalım ki ölüm, kapıyı ne zaman çalacağını haber vermez. Bir gün ansızın gelir ve en sevdiklerimizi alıp götürür. İşte o zaman içimizde kalan tek şey “keşke”ler olur. Keşke barışsaydım, keşke sarılsaydım, keşke son sözüm güzel olsaydı… Ama o “keşke”lerin hiçbir faydası kalmaz artık.
Hayat, küslükleri büyütecek kadar uzun değil. Sevdiklerimizden ayrı kalmaya değecek hiçbir dargınlık yoktur. Bugün kırgın olduğunuz birini arayın. Bir mesaj atın, bir selam verin. Belki de o küçük adım, hem sizin hem onun kalbinde büyük bir yükü kaldıracaktır.
Sevgi eksik olmasın hayatımızdan. Çünkü geriye kalan tek şey, sevdiklerimizin kalbinde bıraktığımız izdir. Kinle değil, sevgiyle anılmak varken neden kalpler kırık kalsın?
Geliniz…Birbirimizi sevelim.
Affedelim. Küsmek yerine sarılalım.
Çünkü yarın çok geç olabilir.