Oysa bu ilçede asıl aşınan şey ne dağdır ne ova…Asıl aşınan umut, sabır ve hizmete olan inançtır.
Yıllardır aynı dertler konuşuluyor Diyadin’de. Altyapı eksik, yollar yorgun, sosyal alanlar sınırlı, gençler işsiz, esnaf umutsuz. Değişen sadece takvim yaprakları; değişmeyen ise sorunların kendisi.
Ve tam da burada sorulması gereken bir soru var: Bu ilçenin belediye başkanı nerede duruyor?
Belediye başkanlığı sadece makam odasında oturmak, törenlere katılmak, afişlerde gülümsemek değildir. Belediye başkanı, bu memleketin derdiyle dertlenmek, sokaktaki vatandaşın yükünü omuzlamaktır.
Eğer bir ilçede hâlâ en temel hizmetler konuşuluyorsa, Eğer vatandaş “ne zaman yapılacak?” sorusunu yıllardır soruyorsa, Eğer gençler Diyadin’i değil, gidecekleri şehri düşünüyorsa… Burada bir yönetim sorunu var demektir.
Kimse Diyadin’de mucize beklemiyor. Ama kimse de bu kadar ilgisizliği hak etmiyor.
Hizmet eksikliği sadece asfaltla, kaldırım ile ölçülmez. Hizmet eksikliği; vatandaşın muhatap bulamamasıyla, sesinin duyulmamasıyla, sorunlarının ötelenmesiyle başlar.
Toprak erozyona uğrayınca çoraklaşır. Yönetim duyarsız kalınca insanlar küser.
Bugün Diyadin’de yaşanan tam olarak budur. Küsen insanlar, yorulan esnaf, umudunu başka şehirlere taşıyan gençler…
Belediye başkanı bilmeli ki; Bu koltuklar geçicidir, Ama yapılanlar –ya da yapılmayanlar– kalıcıdır.
Eğer Diyadin hâlâ hak ettiği hizmeti alamıyorsa, Eğer sorunlar konuşuluyor ama çözümler görünmüyorsa, O zaman erozyon sadece toprakta değil; Yönetimde ve insanlıkta aranmalıdır.
Bu memleket sahipsiz değil. Ama sahiplendiğini hissetmek istiyor.