Açık bir gerçek var: Müslümanlar tek yürek olmadığı müddetçe, bu coğrafyada başkaları oyun kurmaya devam eder.
Bugün bölgede atılan her adım, yapılan her hamle, kurulan her denklem; birlik zafiyetinden besleniyor. Kendi içinde bölünen, mezhep üzerinden ayrışan, siyasi hesaplarla birbirine mesafe koyan toplumlar; dış güçlerin müdahalesine açık hâle gelir.
Bu noktada Amerika Birleşik Devletleri başta olmak üzere küresel güçlerin yaklaşımı nettir: Dostluk değil çıkar, Kardeşlik değil strateji, Değer değil menfaat.
Devletler duygularla değil çıkarlarıyla hareket eder. Uluslararası ilişkilerde kalıcı dostluklar yoktur; kalıcı çıkarlar vardır. Eğer bir ülke bir bölgede bulunuyorsa, orada mutlaka siyasi, askeri ya da ekonomik bir hesabı vardır.
Peki mesele sadece dış güçler mi?
Hayır.
Asıl mesele, içerideki dağınıklıktır. Birbirine güvenmeyen yönetimler, ortak masa kuramayan liderler, kriz anında bile ortak refleks gösteremeyen ülkeler…
Birlik zayıfsa, dış müdahale güçlü olur.
Dayanışma yoksa, yönlendirme kolay olur.
İslam coğrafyasının en büyük ihtiyacı; slogan değil samimi iş birliğidir. Hamasi söylemler değil, ortak akıldır. Tepkisel çıkışlar değil, uzun vadeli stratejik birlikteliktir.
Eğer aynı coğrafyada yaşayan ülkeler ortak ekonomik bloklar kurabilse, ortak savunma refleksi geliştirebilse, kriz anlarında tek ses olabilse; dış güçlerin istediği gibi hareket etmesi bu kadar kolay olmazdı.Gerçek şu ki: Parçalanmışlık davetiye çıkarır. Birlik caydırır.
Kimse kimseye hayır olsun diye yatırım yapmaz. Kimse bir bölgeye sevap için asker göndermez. Kimse bir coğrafyayı adalet için dizayn etmez.
Çıkar neyi gerektiriyorsa, politika oraya yönelir.
Bu yüzden mesele “Amerika ne yapıyor?” sorusundan önce, “Biz neden birlikte hareket edemiyoruz?” sorusunu sormaktır.
Orta Doğu’nun kaderi, dış güçlerin planlarıyla değil; içeride kurulacak samimi birlikle değişir. Birlik olmadan güç olunmaz. Güç olmadan da söz sahibi olunmaz.