Toplumların gelişmesi de aslında bu anlayışla mümkündür. Hata yapan ama hatasını kabul eden bir insan, aynı yanlışı bir daha yapmamaya çalışır. Ancak hatasını inkâr eden, görmezden gelen veya başkasına yükleyen kişi hem kendine hem de bulunduğu topluma zarar verir.
Bugün küçük ama güçlü bir dayanışma kültürüne sahip olan Diyadin’e baktığımızda da aynı gerçeği görmek mümkündür. Bu ilçede insanlar birbirini tanır, birbirinin derdini bilir. Böyle bir yerde yapılan her doğru da, her yanlış da toplumun gözü önündedir. Bu yüzden Diyadin’de asıl önemli olan, hatasız görünmeye çalışmak değil; gerektiğinde “Ben yanlış yaptım” diyebilecek olgunluğu gösterebilmektir.
Çünkü hatasını kabul eden insan küçülmez, aksine büyür. Toplum nezdinde güven kazanır. İnsanlar hatasız olanı değil, samimi olanı sever. Diyadin gibi herkesin birbirini tanıdığı bir yerde ise samimiyet, en büyük sermayedir.
Ne yazık ki bazen insanlar hatayı kabullenmek yerine susmayı, inkâr etmeyi ya da suçu başkasına atmayı tercih eder. İşte o zaman sorun büyür. Küçük bir yanlış, zamanla büyük bir güvensizliğe dönüşür. Oysa bir özür, bir kabul cümlesi çoğu zaman birçok kırgınlığı onarmaya yeter.
Diyadin’in geleceği için de en büyük ihtiyaçlardan biri işte bu olgunluk kültürüdür. Hata yapanın değil, hatasını gizleyenin eleştirildiği bir anlayış… Yanlışını kabul edenin dışlanmadığı, aksine takdir edildiği bir toplumsal bilinç…Çünkü gelişmiş toplumların ortak özelliği şudur: Orada insanlar hatasız oldukları için değil, hatalarını düzeltebildikleri için güçlüdür.
Unutmayalım;
Hata yapmak insanlıktır, ama hatayı kabul etmek erdemdir.
Ve Diyadin’in gerçek gücü de işte bu erdemli insanlarında saklıdır.