Her yıl bizi aynı yerden yakalıyor gibi görünse de aslında her gelişinde başka bir yerimizden tutar Ramazan. Kimi zaman sabrımızdan, kimi zaman eksikliğimizden, kimi zaman da gizlemeye çalıştığımız yorgunluğumuzdan… Ve der ki: “Kendine dön.”
Modern hayatın gürültüsünde unuttuğumuz bir hakikati yeniden hatırlatır bize: Açlık sadece mideye değil, kalbe de iyi gelir. Susuzluk yalnızca bedeni değil, ruhu da arındırır. İnsan en çok mahrum kaldığında fark eder sahip olduklarının kıymetini.
Ramazan, sofraların zenginliğiyle değil; yüreğin inceliğiyle ölçülür. Bir hurma ile açılan oruçta saklıdır asıl bereket. Bir tas çorbayı paylaşırken büyür insan. Çünkü Ramazan, “ben”i törpüleyip “biz”i inşa eden bir mekteptir.
Bu ay, bize acziyetimizi öğretir. Gün boyu susuz kalan bedenimiz, aslında ne kadar muhtaç olduğumuzu fısıldar. Gücümüzün, kudretimizin, imkânlarımızın sınırlı olduğunu hatırlatır. Ve teslimiyeti öğretir: “O” dilemeden hiçbir şeyin olmayacağını…
Ramazan bir arınma çağrısıdır. Kırdığımız kalpleri onarma, ihmal ettiğimiz duaları tamamlama, susturduğumuz vicdanı yeniden konuşturma çağrısı… Belki de en çok bu yüzden mukaddestir; çünkü insanı insana yaklaştırır.
Bu ayda sokaklar aynı sokak, şehir aynı şehir değildir. Aynı gökyüzünün altında daha yumuşak bir akşam olur, ezan sesi daha derinden dokunur kalbe. Çocukların gözünde başka bir sevinç, büyüklerin yüzünde başka bir sükûnet vardır. Çünkü Ramazan, rahmetin gölgesidir.
Şimdi yeniden o gölgenin altındayız…
Şükürler olsun ki rahmet ve bereket ayı olan Ramazan-ı Şerif’e bir kez daha erişmenin huzurunu yaşıyoruz. Rabbim sağlık ve imkân verdiği kullarının tutacağı oruçları, eda edeceğimiz ibadetleri kabul eylesin. Kalplerimizi kin ve kibirden arındırsın. Sofralarımıza bereket, hanelerimize huzur, memleketimize birlik ve dirlik nasip etsin.
Hoş geldin ey nefsimizi terbiye eden ay… Hoş geldin ey gönülleri yumuşatan zaman… Hoş geldin ya Şehr-i Ramazan…
Bu gelişin sadece takvimde değil, kalbimizde de iz bıraksın.
Bugün, 20 Şubat 2026 Cuma
